Ορειβασία στην Ευρυτανία

Ορειβασία στην Ευρυτανία

Η αν ποτέ δεν έμαθες τους νομούς της Ελλάδος (σαν κι εμένα) ορειβασία στο Καρπενήσι!

Άλλη μία υπέροχη εξόρμηση στη φύση με τον ΕΟΣ Χαλκίδας (Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος). First things first, δεν είμαι Χαλκιδαία. Όμως δεν έχει καμία σημασία αυτό! Ο ορειβατικός σύλλογος δεν κάνει διακρίσεις καταγωγής και το μόνο που χρειάζεται για να γραφτείς είναι να έχεις όρεξη για εξερεύνηση και λίγη περιπέτεια. Έτσι κι εγώ πλέον εδώ και μήνες είμαι μέλος του συλλόγου. Για να συμμετάσχεις σε δραστηριότητες πρέπει να είσαι μέλος, επομένως αν και προτείνω δαγκωτό ΕΟΣ Χαλκίδας, είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν γύρω σου διάφορες εναλλακτικές.

Πάμε τώρα να σου πω πως τα περάσαμε! Στην εκδρομή αυτή πήγα πάλι χωρίς παιδιά, αλλά αυτή τη φορά με τον Αντώνη. Νομίζω ότι ήταν ότι χρειαζόμασταν μετά το καλοκαίρι, μετά το ξεκίνημα των σχολείων και της σταδιακής πρέσας και λίγο πριν κρυώσει πολύ ο καιρός και κλειστούμε για τα καλά.

Ξεκινήσαμε Παρασκευή απόγευμα οι 2 μας γιατί η υπόλοιπη ομάδα του ΕΟΣ θα ερχόταν Σάββατο πρωί. Φτάσαμε Καρπενήσι σε 3,5 – 4 ώρες από Αθήνα (Γλυφάδα). Η διαδρομή ήταν εύκολη, με κάποιες στροφές βέβαια την τελευταία ώρα καθώς ανεβαίνεις προς τον Τυμφρηστό. Το Καρπενήσι μέσα δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο. Το περίμενα πιο ατμοσφαιρικό, πιο περιποιημένο. Ήταν πολύ καθαρό αλλά γενικά η δόμηση ήταν εντελώς χύμα, ενώ υπήρχαν και αρκετές χαμηλές πολυκατοικίες. Βέβαια είχε κάποια ιστορικά κτήρια που κάπως έσωζαν την κατάσταση. Μείναμε στο ξενοδοχείο Άνεσις το οποίο ήταν μέσα στην πόλη οπότε βολικό για να πας με τα πόδια για φαγητό κλπ. Τα δωμάτια ήταν αρκετά καλά αλλά τα μπάνια είχαν αυτή τη ντουζιέρα τη χτιστή με το πεζουλάκι το τετράγωνο (τύπου 1 τμ.) και γύρω γύρω κουρτίνα? Αυτό σε συνδυασμό με εμένα = ένα λουτρό μούσκεμα. Επιλέξαμε να φάμε σε local πιτσαρία γιατί ήταν αργά το βράδυ και μας φάνηκε καλή επιλογή αφού οι ταβέρνες ήταν εκείνη την ώρα σε πλήρη παρακμή. Ευτυχώς η πίτσα ήταν σούπερ (ψημένη σε πέτρινο φούρνο) και η σαλατούλα επίσης super decent.

Το πρωί συναντήσαμε όλη την ομάδα του ορειβατικού, και ξεκινήσαμε για τη Via Ferrata της Μαύρης Σπηλιάς. Via Ferrata έμαθα ότι είναι ορολογία διαδρομής και σημαίνει δρόμος σιδήρου. Βασικά δηλαδή είναι διαδρομή η οποία περιλαμβάνει σημεία που πατάς σε σιδερένια πατήματα (τύπου σκαλοπάτια) και έχει και αυτό το σύστημα με το συρματόσχοινο στο οποίο βάζεις τους γάντζους σου για ασφάλεια. Ελπίζω να μην αποβληθώ από τον ΕΟΣ που δεν χρησιμοποιώ την σωστή ορολογία και λέω «γάντζος» και τέτοια κοινότυπα. Anyway, φτάσαμε με πούλμαν κάπου κοντά στον Προυσσό και κατεβήκαμε στο σημείο που μας περίμενε η Trekking Hellas. Μας έδωσαν εξοπλισμό (κράνος Bob ο μάστορας, ένα σαμάρι που λέγεται κάπως σαν σουτιέν (μποντριέ λέει το google) και 2 σχοινιά με γάντζους – που λέγονται καραμπίνερ?) και ξεκινήσαμε.

Η όλη διαδρομή διήρκεσε περίπου 4 ώρες. Το τοπίο ήταν εκπληκτικό, η φύση πλούσια με τα πρώτα σημάδια κιτρινίσματος στα φύλλα να θυμίζει στους κατοίκους των πόλεων ότι το φθινόπωρο έχει έρθει κι ας μην του δίνουμε εμείς σημασία. Νερά τρεχούμενα σε πολλά σημεία και μία σπηλιά στην οποία λέει είχε κρυφτεί ο Καραϊσκάκης. Φωτογραφίζαμε τα πάντα εννοείται και τα χαμόγελα πλατιά από ευχαρίστηση και ενδορφίνες! Μετά τη σπηλιά ξεκίνησε το πιο fun part της διαδρομής. Περπατήσαμε σε κάτι κάθετα βράχια έχοντας ασφαλιστεί με τους γάντζους στο συρματόσχοινο και πατώντας είτε σε βράχο είτε σε σιδερένια «σκαλοπάτια». Είχα ενθουσιαστεί γιατί δεν ήταν καθόλου φοβιστικό, είχες απόλυτη ασφάλεια και γενικά είχαμε τόσο ωραία παρέα, κάναμε πλάκα και είχε πολύ γέλιο. Φυσικά το τοπίο ήταν μαγικό, με τα νερά και τους βράχους και τα δέντρα παντού. Κάναμε και το απαραίτητο διαλλειματάκι για νερό και ένα σνακ (σοκολάτα, παστέλι, ξηρούς καρπούς και μπάρες ήταν τα standard) και μετά από 10 λεπτά ξεκινήσαμε πάλι τη διαδρομή μας. Αυτή τη φορά ανεβήκαμε χωμάτινη πλαγιά κρατώντας ένα σχοινί και τραβώντας το για να ανεβούμε. Ωραίο κι αυτό αλλά άλλη η χάρη της πέτρας!

Συνεχίσαμε πεζοπορία σε μονοπάτι, η οποία είχε αρχίσει λιγάκι να είναι πιο κουραστική καθώς είχαν περάσει 3 ώρες περίπου αλλά χωρίς δυσκολία. Η παρέα είχε αρχίσει να συζητάει για φαγητά και προφανώς όλοι ονειρεύονταν να φτάσουν κάπου για λίγη ξεκούραση και πολύ φαγητό!

Η διαδρομή μας ολοκληρώθηκε λίγο μετά το πέρασμά μας από τον Άγιο Γεώργιο (ένα εκκλησάκι στο πουθενά όπως πάντα) όπου πατήσαμε μετά από ώρες το πόδι μας στην άσφαλτο.

Επιστρέψαμε με το πούλμαν μετά από μία σύντομη στάση στην Μονή Προυσσού (ουτε καν κατέβηκα να τη δω, πήρα ένα 10 λεπτο power nap). Φτάσαμε στο ξενοδοχείο, ντουζάκι λίγη χαλάρωση και μετά ραντεβού στην ταβέρνα. Πήγαμε στην ταβέρνα Πανόραμα που γενικά όλοι συστήνουν. Μέτρια ήταν και ως γνωστόν η vegetarian στο βουνό μπορεί να φάει μόνο μακαρόνια σκέτα με τυρί. Γιατί και η σάλτσα είναι από κρέας. Οπότε ok φάγαμε, ήπιαμε κάτι μπύρες, χορέψαμε γιατί βουνό χωρίς χορό (όπως είχα ήδη μάθει από την προηγούμενη εξόρμηση στο Βίκο) δεν γίνεται. Η βραδιά εξελίχθηκε τέλεια με πολλή κουβέντα και δώσε μπίρες και τα σχετικά.

Εννοείται πέσαμε ξεροί για ύπνο. Την επόμενη μέρα η ομάδα έκανε canyoning – δηλαδή μπήκε στο φαράγγι του Βόθωνα με στολές neoprene και τα σχετικά. Εμείς αυτό το χάσαμε γιατί ο Αντώνης λίγο αρρώστησε οπότε προτιμήσαμε να ξεκουραστούμε και να γυρίσουμε χαλαρά προς Αθήνα. Οπωσδήποτε είχαμε ανάγκη κάθε ρανίδα ξεκούρασης οπότε δεν μας χάλασε πολύ που χάσαμε την δεύτερη δραστηριότητα. Παρόλα αυτά, τα παιδιά που το έκαναν μας είπαν ότι άξιζε, ήταν κάπως διαφορετική εμπειρία από τη Μαύρη Σπηλιά, κατέβηκαν καταρράχτες και τέτοια. Next time.

Εγώ θέλω να σου πω ότι έχω ενθουσιαστεί με τις εξορμήσεις αυτές, με γεμίζουν θετική ενέργεια. Κάνεις και την γυμναστική σου – το νιώθεις κατεβαίνοντας σκάλες την επόμενη ημέρα. Βλέπεις και καινούρια μέρη. Γιατί ωραίος ο καφές και η ταβέρνα και το άραγμα, αλλά πιο ωραία να κάνεις και κάτι διαφορετικό. Λίγη εξερεύνηση, λίγο socializing, λίγη γυμναστική και λίγο χαλάρωση. Τι καλύτερο?

Νομίζω από τις φωτογραφίες θα διαπιστώσεις ότι η χαρά είναι τατουαζωμένη στη μούρη μου και αλήθεια σου λέω είναι από τις πιο ωραίες εξορμήσεις μου. Ως τώρα ;)

Αν θες να διαβάσεις και για την προηγούμενή μου εξόρμηση στο φαράγγι του Βίκου διάβασε εδώ. Επίσης μπορείς να δεις και την πρώτη μας επαφή με τον ΕΟΣ Χαλκίδας στη Δίρφη. Don’t forget to love αυτό το post πατώντας την καρδούλα από κάτω και share it αν σου άρεσε to spread the word! Thanks if you do

xxx

Phaedra loves … nature!

Αγαπημένα Οκτωβρίου

Αγαπημένα Οκτωβρίου

Η Φθινοπωρινή wishlist μου

Η Φθινοπωρινή wishlist μου