Διασχίζοντας το Φαράγγι του Βίκου

Διασχίζοντας το Φαράγγι του Βίκου

...και 10 πράγματα που πρέπει να ξέρεις αν θέλεις να το δοκιμάσεις!

Το ΣΚΔ της Πρωτομαγιάς είχα την τύχη να συμμετάσχω σε μία οργανωμένη εξόρμηση στα Ζαγοροχώρια, με τον Ε.Ο.Σ. Χαλκίδας (έλα μην ψαρώνεις - όπου Ε.Ο.Σ. ίσον Ορειβατικός Σύλλογος). Για εμένα ήταν μοναδική εμπειρία αφενός γιατί δεν έχω ιδέα από ορειβατικές εξορμήσεις, και αφετέρου γιατί την εκδρομή την έκανα μόνο με την αγαπημένη μου φιλενάδα και όχι με τους συνήθεις υπόπτους (βλ. σύζυγο και παιδιά). Ό ενθουσιασμός μου ήταν μεγάλος όσο πλησίαζε η ημερομηνία αναχώρησης, γιατί για να είμαι ειλικρινής φοβόμουν ότι κάποιο παιδί θα μου αρρώσταινε, κάτι ο Αντώνης μπορεί να φρίκαρε που τον αφήνω με τα 3 παιδιά κλπ. Αλλά ευτυχώς όλα πήγαν σούπερ και κατάφερα (γιατί αυτό είναι το κατάλληλο ρήμα) να ξεκινήσω για την εξόρμηση αυτή.

Δεν θα σου πω όλες τις λεπτομέρειες γιατί δεν ξέρω αν έχει σημασία. Θέλω όμως να μοιραστώ μαζί σου τα βασικά. Κατ' αρχήν το προφανές: Πόση ομορφιά έχει η φύση εκεί πάνω. Και όχι μόνο η φύση, αλλά και τα χωριά που είναι πέτρινα και οι πλατείες τους και τα σπίτια και όλα. Γκρίζοάσπρη πέτρα και ζωηρό πράσινο. Αυτή είναι η χρωματική παλέτα! Τέλεια. Μείναμε στο χωριό Μονοδένδρι σε έναν όμορφο ξενώνα με χρωματιστά σχέδια στο ταβάνι. Υπέροχη θέα μετά από την κούραση της ημέρας με το περπάτημα! Λέγεται Αρχόντισσα και το έχει ένα ζευγάρι νέα παιδιά, που ζουν εκεί όλο το χρόνο μαζί με το 7 χρονών κοριτσάκι τους. Ένα από τα 4 παιδιά του χωριού. Πραγματικά συμπαθέστατη η Κωνσταντίνα μας φιλοξένησε και μας έκανε να σκεφτούμε τη ζωή μακρυά από την πόλη! Εννοείται τη ρωτήσαμε που πάει το παιδί σχολείο, πώς, που πάει για δραστηριότητες πως κάνει τις δουλειές της σαν μαμά και επιχειρηματίας κλπ. Όλα γίνονται πάντως να ξέρεις (Σε μένα το λέω κυρίως! Και στον Αντώνη ;).

Η ομάδα του ΕΟΣ Χαλκίδας που συμμετείχε στην εξόρμηση αυτή ήταν περίπου 40 άτομα, εκ των οποίων κάποιους δεν τους είδα ποτέ γιατί είχαν το πιο "δύσκολο" πρόγραμμα - ανέβηκαν την Γκαμήλα! Με πάγους και σκηνές και τέτοια. Not there yet! Εμείς η ομάδα Β είμασταν πιο mainstream κατάσταση. Πεζοπορία, ξεκούραση, ταβέρνα και ύπνο. Την άλλη μέρα πρωϊνό και πάλι από την αρχή! Να σου πω ότι με εντυπωσίασε πάρα πολύ το γεγονός ότι υπήρχαν αρκετά μέλη που ήταν στην ηλικία των γονιών μου και κάποιοι μεγαλύτεροι. Είτε σε ζευγάρια είτε και μόνοι τους, ακολούθησαν πλήρως το πρόγραμμα με την πεζοπορία αλλά και με παραδοσιακούς χορούς το βράδυ στην ταβέρνα! Respect.

Η Ηλιάννα (η φιλενάδα - κουμπάρα - bestie) κι εγώ επιλέξαμε να κινηθούμε με δικό μας αυτοκίνητο ώστε να μην κουραστούμε με το πούλμαν ως τα Ζαγοροχώρια αλλά και για να μπορούμε να ξεκινήσουμε νωρίς την επιστροφή για Αθήνα την Δευτέρα της Πρωτομαγιάς. Μοιραστήκαμε την οδήγηση και εννοείται δεν μας φάνηκε καθόλου. Road Trip κι έτσι! Ξεκινήσαμε Σάββατο πρωί (κατά τις 7 και) και φτάσαμε στο Αίγιο σε 2 ώρες από Γλυφάδα σε τέλειο δρόμο και κάναμε μία στάση για καφέ και ... σπανακόπιτα! Ο δρόμος μετά το Ρίο-Αντίρριο είναι επίσης καινούριος και τέλειος με εξαίρεση ένα κομμάτι περίπου 45'. Κάναμε περίπου 3μιση ώρες για τα Ιωάννινα όπου επίσης πήγαμε για καφέ (αποφεύγοντας κάτι θυριώδη γλυκά) και λίγη βόλτα. Στη συνέχεια ο δρόμος μέχρι το Μονοδένδρι ήταν περίπου 40 λεπτά. Πολύ άνετα σου λέω φτάνεις!

Το Σάββατο λοιπόν το απόγευμα, η Αφροδίτη που ήταν αρχηγός της εξόρμησης αφού μας τακτοποίησε όλους στους διάφορους ξενώνες του χωριού, μας είχε κανονίσει να "κάνουμε" τη σκάλα Βραδέτου. Στην ουσία είναι ένα εύκολο πέτρινο μονοπάτι το οποίο κατεβαίνει από ένα χωριό (το Βραδέτο obv) σε ένα άλλο (δεν θυμάμαι ποιο!). Η διαδρομή προσφέρει εκπληκτική θέα γιατί είναι steep μονοπάτι και βλέπεις κάτω τα πάντα όταν περπατάς. Εγώ είχα τρελλαθεί να τραβάω φωτογραφίες προτιμώντας απόκρυμνες άκρες γιατί είχα ενθουσιαστεί με τη θέα! Περάσαμε όμορφα γεφύρια, περπατήσαμε με ωραίο ρυθμό (ούτε αργά αλλά ούτε και τρέχοντας) και καταλήξαμε στον προορισμό μας όπου μας περίμενε το πούλμαν για να γυρίσουμε Μονοδένδρι. Δεν αισθάνθηκα να έχω εξαντληθεί παρά το γεγονός ότι περπατήσαμε σχεδόν 2 ώρες. Αυτό θεώρησα ήταν καλό σημάδι ότι την επόμενη μέρα δεν θα τα 'παιζα τελείως στο φαράγγι του Βίκου. Κλείσαμε τέλεια την ημέρα (κουραστική κυρίως λόγω του ταξιδιού από Αθήνα) σε μία ταβέρνα του χωριού (στην οποία το μόνο που μπορούσα να φάω η vegeterian ήταν μακαρόνια με σάλτσα τομάτας - άστο) με φαγητό και .. παραδοσιακούς χορούς! Χόρεψα κι ένα χασαποσέρβικο, έτσι για να ξεπιαστώ λιγάκι και μετά βαδίσαμε για τα κρεββάτια μας! Κανένα night time routine, πιτζάμες και ύπνο.

Την Κυριακή το πρωί στις 8 είχαμε ραντεβού στην πλατεία του χωριού με την ομάδα του ΕΟΣ Χαλκίδας ενισχυμένη με ντόπιο ορειβάτη και έμπειρο σε όλες τις διαδρομές της περιοχής, τον Σάκη! (*ήταν πολύ σημαντική η βοήθειά του σε κάποια σημεία για εμάς τις αρχάριες και επίσης είχε και ένα ρόλο ξεναγού αφού μας ενημέρωνε με διάφορα ενδιαφέροντα κατά τη διάρκεια της διάσχισης). Η ομάδα μαζί με Σάκη και Σόφη ξεκίνησε με διατασούλες και τα σακίδιά μας στην πλάτη και τα ορειβατικά μας παπούτσια (και μπατόν που σε μας δάνεισε η Αφροδίτη!). Ξεκινήσαμε από το πετροστρωμένο μονοπάτι του Μονοδενδρίου και αφού βγάλαμε κάποιες απαραίτητες φωτό στο τοπικό αμφιθέατρο σύντομα βρεθήκαμε σε κατηφορικό μονοπάτι. Η κατάβαση δεν είναι πολύ χαλαρή! Το μονοπάτι είναι χωμάτινο με μεγάλες και μεσαίες (!) πέτρες που δυσκολεύουν τη σταθερότητα του βήματος. Οπότε θέλει κάποια προσοχή. Είχα ενθουσιαστεί με το πράσινο και την ησυχία και ήθελα να βγάζω συνέχεια φωτό αλλά πρόσεχα κιόλας που πατάω μη βρεθώ από κάτω. Η κατάβαση μπορεί να μας πήρε σχεδόν 1 ώρα! Είναι 600 μέτρα κατέβασμα και όπως καταλαβαίνεις δεν είναι ευθεία αλλά ελικοειδής η διαδρομή (το terminology δεν σε τρελαίνει?)

Το πιο απαιτητικό μέρος της διαδρομής είναι η κατάβαση και η ανάβαση. Το πιο χαλαρό και απολαυστικό είναι το ίσιο! Κανονικά το φαράγγι το διαπερνά το ποτάμι. Όπως θα δεις όμως στις φωτογραφίες το ποτάμι ήταν στεγνό τελείως. Μόνο σε 2 σημεία είχε τρεχούμενο νερό – όπου και σταματήσαμε. Όπου υπήρχε νερό φυσικά έδινε μία άλλη ζωντάνια στον τόπο. Ο ήχος του τρεχούμενου νερού και η δροσιά ήταν ανακουφιστική κατά τη διάρκεια της πορείας μας. Σταματήσαμε συνολικά 4 φορές. Οι 2 μεγάλες στάσεις έγιναν κοντά στα νερά και ήταν γύρω στα 20 λεπτά με μισή ώρα. Εκεί άραζες, άνοιγες το σακίδιο και έτρωγες χωρίς τύψεις μπάρες, ξηρούς καρπούς, αποξηραμένα φρούτα ή και λίγη μαύρη σοκολάτα! Πολύ νερό για να αντέξεις μέχρι το επόμενο break και κουβεντούλα με την ομάδα.  Οι μικρότερες στάσεις ήταν του 10 λεπτου όπου απλά καθόμασταν λίγο κάτω ή στεκόμασταν – να ξαποστάσουμε λιγάκι που λένε, για να συνεχίσουμε ως το τέλος. Το τελευταίο πάντως κομμάτι της ανάβασης μέχρι το χωριό Βίκος ήταν εξτρα κουραστικό γιατί εκτός ότι ανέβαινες περί τα 900 μέτρα ανήφορο, είχε και ήλιο και ζέστη να σε χτυπάει! Ενώ μέσα στο φαράγγι η βλάστηση κάλυπτε τα κεφάλια μας και μας πρόσφερε άπλετη σκιά!

Φτάνοντας στην έξοδο και πατώντας στην άσφαλτο ένιωσα ομολογώ ένα αίσθημα κατορθώματος! Κοίταξα την ώρα. Ήταν 4 μμ. Ξεκινήσαμε από Μονοδένδρι στις 8:20 πμ. Τα μαθηματικά δικά σου (μην ξεχάσεις να υπολογίσεις τις στάσεις βέβαια!)

Είμαι πολύ χαρούμενη και περήφανη μη σου πω για αυτή την εμπειρία και ακόμη περισσότερο γιατί τη μοιράστηκα με την κουμπάρα μου! Τρελό bonding trip και girl power και road trip και τα πάντα όλα!

Ζήτω λοιπόν ο ΕΟΣ Χαλκίδας που μας δίνει τέτοιες ευκαιρίες να δοκιμάζουμε τις δυνάμεις μας με ασφάλεια και εμπειρία!

Και ζήτω η κουμπάρα που έβαλε τη φυτιλιά να πάμε κάπου οι 2 μας! Αλλά ζήτω και στους συζύγους μας που δεν έφεραν αντίρρηση και έμειναν τριήμερο Πρωτομαγιάς να κρατάνε παιδιά στην πόλη! *feeling blessed*

Αν άντεξες να διαβάσεις όλο το post μέχρι εδώ, συγχαρητήρια! Και ζήτω και σε εσένα! Αν όχι τότε μπορείς απλά να διαβάσεις τα 10 πράγματα που χρειάζεται να ξέρεις για να διασχίσεις το φαράγγι του Βίκου:

  1. Αγόρασε ένα ζευγάρι ορειβατικό μποτάκι. Έχει σημασία να είναι μποτάκι για να κρατάει τον αστράγαλό σου όταν κατεβαίνεις την κατηφόρα με τις πέτρες! Καλό είναι να το έχεις φορέσει κανένα 2ωράκι πριν την εξόρμηση
  2. Έχε μαζί σου 2 λίτρα νερό. Θα σου χρειαστούν οπωσδήποτε σε τόσες ώρες περπάτημα. Επίσης ξηρά τροφή like μπάρες δημητριακών, σοκολάτα, ξηρούς καρπούς, αποξηραμένα φρούτα, καμία μπανάνα.
  3. Αν υποφέρεις από στομάχια, έντερα, πονοκεφάλους, κλπ να έχεις μαζί σου κανένα simeco ή panadol ή ότι άλλο σου χρειάζεται. Εκεί κάτω δεν έχει φαρμακείο και πρέπει να αντέξεις μέχρι να βγεις στον πολιτισμό. Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσω και την Βάσω και την Νατάσσα από την ομάδα που μου έδωσαν τα δικά τους φάρμακα και ισοτονικά όταν με έπιασε το στομάχι μου μετά τις 2 ώρες! Ευχαριστώ κορίτσια με σώσατε!
  4. Η διαδρομή είναι εντελώς βατή αν και σε κάποια σημεία χρειάζεται μία ψυχραιμία. Αν έχεις υψοφοβία μην το σκέφτεσαι απλά προχώρα χωρίς να κοιτάς κάτω (obv) όσο πιο γρήγορα μπορείς.
  5. Να έχεις μαζί σου αδιάβροχο με κουκούλα γιατί συχνά ψιχαλίζει ή βρέχει. Οι πιο έμπειροι κάλυπταν και το σακίδιό τους με το αδιάβροχο για να προστατέψουν τα πολύτιμα περιεχόμενα!
  6. Τα κινητά δεν πολυπιάνουν μέσα στο φαράγγι. Αλλά και να έπιαναν δεν είναι η κατάλληλη ώρα να πιάσεις κουβεντούλα με τη φιλενάδα σου. Έχε το όμως φορτισμένο για πολλές ευκαιρίες φωτογραφίας!
  7. Να φοράς ένα παντελόνι που καλύπτει τον αστράγαλο (εξωτερικά από το παπούτσι). Πχ μία φόρμα (καλύτερα κάπως nylon για να μην την διαπερνούν χόρτα και κλαδιά) με λάστιχο. Εγώ φορούσα κολάν και επειδή προεξείχε το μποτάκι γέμισαν οι κάλτσες μου με ξερά χόρτα και ακίδες που μετά με ενοχλούσαν πολύ.
  8. Μην παραλείψεις να βγάλεις τα μποτάκια σου και τις κάλτσες και να βρέξεις τα πόδια σου στο παγωμένο νερό του Βίκου. Παγώνει και το αίμα σου αλλά σου παίρνει όλη την κούραση των ποδιών. Το έκαναν όλοι  - πεζοπορικό must όπως η σοκολάτα!
  9. Μην το επιχειρήσεις μόνος/η σου! Έχουν υπάρξει και θανατηφόρα μέσα στο φαράγγι. Θα πρέπει να πας είτε με κάποια ομάδα είτε τουλάχιστον με άλλα 2-3 άτομα ώστε αν κάτι χρειαστεί να μπορεί να δοθεί βοήθεια. Safety people! Είδα βέβαια κι ένα πολύ cute ζευγαράκι αμερικανών (κάτω των 30) να κάνουν τη διάσχιση τα 2 τους! Υποθέτω ήταν έμπειροι πάντως!
  10. Είναι το βαθύτερο φαράγγι του κόσμου (ναι ναι, complete με ρεκόρ Γκίνες και τα όλα του) και σίγουρα από τα πιο όμορφα (αν και δεν έχω διασχίσει άλλο!). Είναι εθιστικό και θα σε κάνει να θέλεις να ξανακάνεις κάτι παρόμοιο είτε εκεί είτε κάπου αλλού! Consider yourself warned.

Και μερικές ακόμη φωτό από τα λουλουδάκια της περιοχής, καθότι Πρωτομαγιά!

Ελπίζω να σου άνοιξα λιγάκι την όρεξη για περιπέτεια! Και για κοριτσίστικες εκδρομές (ή για αντροπαρέες μη βαράς – θα ευχαριστηθείς και τα κοντοσούβλια περισσότερο!). Και να σου πω έμαθα λέει ότι η πεζοπορία είναι ευεργετική και σημαντικά αντικαταθλιπτική. Είναι κατάλληλη προφανώς για όλες τις ηλικίες (το φαράγγι δεν είναι κατάλληλο για μικρά παιδιά!) και είναι και καταπληκτική άσκηση αφού νιώθαμε τις διάφορες μυικές μας ομάδες για 1-2 μέρες μετά! Αν έχεις κάνει κάτι αντίστοιχο πρότεινέ μου το επόμενο! Εδώ στα σχόλια! Αν σου άρεσε αυτό το post κάνε like πατώντας την καρδούλα και διάβασε κι εδώ για την πρώτη μας επαφή με τον ορειβατικό σύλλογο. Εάν θέλεις περισσότερες πληροφορίες για τον ΕΟΣ Χαλκίδας δες εδώ ή στο Facebook page του συλλόγου εδώ.

Xxx

Phaedra loves … hiking!

Ανοιξιάτικα αγαπημένα!

Ανοιξιάτικα αγαπημένα!

Πως να αγοράσεις από το asos

Πως να αγοράσεις από το asos