Είμαι πρωτάκι! 7 πράγματα που έμαθα την πρώτη εβδομάδα της Α' δημοτικού!

Είμαι πρωτάκι! 7 πράγματα που έμαθα την πρώτη εβδομάδα της Α' δημοτικού!

Αν πρόσεξες ότι πέρασαν αρκετές μέρες από το τελευταίο μου post μπορώ να σου πω ότι οφείλεται απόλυτα στην έναρξη της σχολικής χρονιάς! Και όχι, δεν μου τελειώσε ο χρόνος γιατί παίρνει όλη μέρα το διάβασμα, ή οι δραστηριότητες και τα λοιπά. Απλά υπήρχε (και ακόμα) μία τεράστια φασαρία στο μυαλό μου, γύρω από το γεγονός ότι το μικρό μου αγόρι άλλαξε σχολείο και πλέον πάει (μόνος του!) Δημοτικό. Tόσο δυνατή φασαρία που δεν είχα χώρο για πολλά άλλα.

Σκέφτηκα ότι μπορεί να το έχεις περάσει κι εσύ αυτό και να βρεις κοινά μαζί μου ή να επιβεβαιώσεις την υφιστάμενη υποψία σου ότι όντως είμαι τρελή! Either way, κοίτα να δεις τι διαπίστωσα...

  1. Όλες οι μαμάδες κλαίνε την πρώτη μέρα σχολείου. Και κάποιοι μπαμπάδες επίσης μπορεί να έχουν δακρύσει – όχι από τη δική μας οικογένεια. Εμείς είμαστε από ατσάλι.
  2. Όλα τα παιδιά γελάνε στον αγιασμό. Γιατί ο παπάς τους πετάει το νεράκι στα κεφάλια (με λίγο παραπάνω κέφι κι αυτός συγκριτικά με άλλες θρησκευτικές διαδικασίες) και τι πιο τέλειο πράγμα από το prospect του να γίνεις μούσκεμα?
  3. Οι δασκάλες (είτε σε ιδιωτικό είτε σε δημόσιο σχολείο) γίνονται δασκάλες συνήθως γιατί αγαπούν τα παιδιά. Επομένως, είναι πολύ πιθανό η δασκάλα του παιδιού να μην είναι στρίγγλα με πράσινο κεφάλι και πολλά μάτια και μόνη διάθεση να πιέσει τα παιδιά μέχρι να κλάψουν και να μετανιώσουν την ώρα που πάτησαν το πόδι τους στο σχολείο. Συνήθως έχει γεννηθεί στον δικό μας πλανήτη και έχει γλυκιά φωνή και πολλή στοργή και υπομονή με τα πρωτάκια.
  4. Τα παιδιά ενθουσιάζονται από τα πιο απίθανα πράγματα, όπως το ότι στο σχολείο υπάρχει κυλικείο και ότι αν η γιαγιά σου βάλει 1-2 κέρματα στο δικό σου (wow) πορτοφόλι έχεις εξασφαλίσει την καλύτερή σου διάθεση για όλη την ημέρα. Επίσης ότι υπάρχουν βρύσες για νερό που αν βάλεις το κεφάλι σου πολύ κοντά μπορεί (για φαντάσου!) να πιστιλιστείς και να σκάσεις στα γέλια.
  5. Η προετοιμασία είναι σημαντική. Ποτέ δεν θα ξεχάσω πόσο συγκινήθηκα με τα λόγια του πρωτακίου, μετά την 2η μέρα σχολείου: «Μαμά, σε ευχαριστώ που φρόντισες να βάλεις στην τσάντα μου ότι χρειαζόμουν για το σχολείο». Κλαψ, λυγμ.
  6. Τα μικρότερα αδέλφια του πρωτακίου - as expected – κάνουν ότι μπορούν για να κερδίσουν κι αυτά ένα μερίδιο της πολύτιμης προσοχής σου, που let’s face it είναι επικεντρωμένη στο πρωτάκι. Ένα δωράκι και μερικές έξτρα mummy-and-me στιγμές στα αδέλφια είναι απαραίτητες αν θέλεις να κρατήσεις λιγάκι την ισορροπία στην οικογένεια! Τρελο fail προσωπικά, αλλά το παλεύω. Τον πήγα σε 4 καταστήματα με σχολικά, δεν βρήκε τίποτα remotely του γούστου του και έτσι του υποσχέθηκα να του βρω αυτό που θέλει στο Ίντερνετ (douze points). Κατέληξα να παραγγείλω από το ebay την ειδική τσάντα που είχε τον ειδικό υπερήρωα στο ειδικό χρώμα για να νιώσει κι αυτός τη χαρά της καινούριας και μοναδικής τσάντας! «Ήρθε από την Αμερική σου λέω φίλε!». Win. Ο πιο μικρός βολεύτηκε με ένα καινούριο παγούρι με χελώνα. aww.
  7. Ο ύπνος θρέφει τα παιδιά… Ένα βράδυ τα παιδιά κοιμήθηκαν αργά – την άλλη μέρα το πρωί είχαμε το  «Είμαι πολύ κουρασμένος, νυστάζω» κλπ. Το πρώτο δάκρυ κύλησε από τα μάτια του όταν ο μπαμπάς τον άφησε στο σχολείο εκείνη την ημέρα. It kind of broke my heart γιατί φυσικά έπρεπε να είχα φροντίσει να κοιμηθεί στην ώρα του το πρωτάκι μου. Είχα τύψεις ότι του «κατέστρεψα» την ημέρα έτσι. Καλά είμαι λίγο υπερβολική αλλά πρώτη φορά πρωτάκι είμαι κι εγώ. Επιτρέπεται λίγο drama παραπάνω! Πάντως το πήρα το μάθημά μου και θα κάνω ότι μπορώ για να κοιμάται την ώρα που πρέπει, ώστε να είναι χαρούμενος την επόμενη μέρα.

Θα σου έλεγα ότι όλη την εβδομάδα είχα μία διάθεση πεσμένη, την οποία όσοι με είδαν μπόρεσαν να διακρίνουν, παρόλο που συνήθως παίζω ρόλο της Ice Queen με μεγάλη επιτυχία.

Ίσως αυτή η μελαγχολία να είναι η μετάφραση ενός μικρού πένθους. Μη φρικάρεις. Make no mistake, περί πένθους πρόκειται, με την ευρεία έννοια της απώλειας του παλιού και της έλευσης μίας νέας (άγνωστης) εποχής.

Αυτό το mini και bitter sweet πένθος για το μωρό μου που μεγάλωσε και μπαίνει μόνο του με μια μεγάλη τσάντα στην πλάτη, στο μεγάλο σχολείο, χωρίς τα αδέλφια του, χωρίς τον μπαμπά, αλλά κυρίως… χωρίς εμένα.

Ναι, είναι αυτό το συναίσθημα τόσο δυνατό και σχεδόν ανεξέλεγκτο που ανεβάζει τη στάθμη των δακρύων με πρωτοφανή ταχύτητα στα μάτια μου και ταυτόχρονα φουσκώνει την καρδιά μου με ανείπωτη υπερηφάνεια.

Χαρτομάντηλο κανείς?

Ice Queen, step away and say hello to your new self … the Drama Queen.

lets do this!

lets do this!

Αν σου άρεσε, μην ξεχάσεις να γραφτείς εδώ στην παρέα μας !

xxx

Phaedra loves … sharing

The Minimalist Game ή πως να ξεκαθαρίσεις το σπίτι σε 1 μήνα

The Minimalist Game ή πως να ξεκαθαρίσεις το σπίτι σε 1 μήνα

Πάρε τα βουνά ... με τα παιδιά!

Πάρε τα βουνά ... με τα παιδιά!